Jestem longplayem

Nie potrzeba do tego głosu, stylu, umiejętności, retoryki, oratorstwa, gadulstwa nawet nie trzeba. Nie muszą być piękne, okrągłe, gładkie, cyzelowane, jak pachnąca jeszcze olejem świeżo wytoczona w tokarni śrubka, która tylko czeka, by ją komuś przykręcić.

Nie muszą być głośne, krzyczące, uderzające krwistoczerwoną czcionką z ulicznego billboardu. 

 Mogą cichutko się wymknąć, jak strużka śliny z zaspanych ust na wilgotną poduszkę pełną niedopełnionych snów.

Miało nie być noworocznych postanowień, zmiana planu: codziennie wypowiedzieć myśl. Przemyślaną. 

* E.E. Schmitt Oskar i pani Róża