Jestem longplayem

Związać się, przywiązać, pokochać, wyjść za mąż za spokojnego, wiernego, poukładanego, co to i posprząta, i ugotuje, i upierze, i przytuli, i foch każdy najgłupszy zrozumie, i okres będzie wiedział kiedy wypada, i wrzaśnie, kiedy będzie się należało, i talerzem rzuci o ścianę/podłogę, jak sytuacja wymagać tego będzie. Nie tylko wie, co to garnitur, ale i że rękaw na centymetr, że mokasyn bez skarpety, a sandał to już w ogóle, że nożem i widelcem, że po prawej, a że po lewej. Czyta też od lewa do prawa, ze zrozumieniem nawet, ma jako takie poglądy na świat, politykę, życie, siebie.

Ale po cichutku, pod kopułką ukrywająca pendolino wymysłów, ocean kombinacji i puszczę prawie że amazońską najrozmaitszych życiowych mniej lub bardziej teorii, w kąciku pragnień chowa się młodszy brat koleżanki, syn sąsiadki, wnuk ciotki szwagra, chłopak z autobusu nocnego czy kto tam jeszcze, z wysuniętą szczęką, łapą wielką jak bochen chleba, czołem nieskalanym myślą, sutkiem stojącym na baczność pod za ciasnym pancerzem poliestrowej koszulki wsuniętej w jasne, opięte dżinsy kładące się harmonijką na białych jak śnieg najkach. W szczytowej formie postaci natchnionej wysyczałby: no, dawaj, Maleńka!... Speszony, udający chojraka, oddychający kawałeczkiem płuc, by wydęcie klatki żeber nie zminimalizowało się ani na moment.

Mróz to czy zmęczenie? Nie będzie o tym myśleć dziś, pomyśli jutro.